روايت كردن بزرگ‌ترها از كوچك‌ترها ( يعنى راويانى كه از افراد كم سن‌تر نقل روايت كنند ) . فصل چهارم ، حاوى مسائل گوناگون جرح و تعديل ، قدح و مدح است . فصل پنجم ، در كيفيت تحمّل و دريافت حديث است كه شامل هفت روش تحمّل حديث است : 1 . سَماع ، 2 . قرائت ، 3 . اجازه ، 4 . مُناوله ( به دست سپردن ) ، 5 . كتابت ، 6 . اعلام ، 7 . وِجاده ( يافتن ) . فصل ششم : در بيان آداب كتابت حديث و نقل آن ، كه در اين باره ، فوايد قابل توجّهى بيان شده است و در نهايت ، خاتمهء كتاب آمده كه در برگيرندهء موضوعات مختلفى است ، از جمله : - بيان طريق شيعه كه به امامان معصوم عليهم السلام منتهى مىشود ؛ - تقدّم شيعه در جمع آورى حديث ؛ - بيان تعداد احاديث كتب خاصّه و تطبيق با صحاح ستّه ، - كيفيت جمع‌آورى الكافى و كتاب من لا يحضره الفقيه و بيان تعداد احاديث آنها ؛ - بيان وضعيّت كتب التهذيب و الإستبصار و مطالب متنوّعى دربارهء ديگر كتاب‌هاى حديثى . 3 . رسائل فى دراية الحديث « 1 » اين كتاب ، مجموعه‌اى است از اوّلين رساله‌هاى شيعى تدوين يافته در علم دراية الحديث كه به همّت آقاى ابوالفضل حافظيان بابلى در دو مجلّد ، توسّط « مركز تحقيقات دار الحديث » ، منتشر شده است . هر يك از رساله‌هاى ياد شده ، توسّط يكى از انديشوران حوزه به صورت منقّح و همراه با پاورقىها و توضيحات لازم از روى

--> ( 1 ) . گرچه اين كتاب ، شامل رساله‌هاى دراية الحديثى است كه اغلب پيش از قرون چهاردهم و پانزدهم هجرى نگاشته شده‌اند ، امّا به جهت اين كه در يك مجموعهء مستقل ، تحت عنوانى خاص ، گرد آمده‌اند و نيمى از رساله‌هاى آن براى اوّلين بار چاپ شده است ، آن را در زمرهء آثار قرن معاصر به شمار آورديم .